تنها دلگرمی یه شوالیه ی نامجو به چشم انتظاری بانویش هست که او را پس از نبرد هنگامی که در پائین پنجره ی قصر به انتظار دیدن بانویش می نشیند او را با سایه ای که از خود بر روی پرده اطاقش می اندازد دلخوش و خستگی پیکارش را از تن بیرون راند.شوالیه را سایه ای پر مهر کافیست.بانو از قصری لذت می برد که شوالیه اش برایش ساخته است
Sunday, December 9, 2007
Subscribe to:
Post Comments (Atom)


No comments:
Post a Comment