Sunday, December 9, 2007

تنها دلگرمی یه شوالیه ی نامجو به چشم انتظاری بانویش هست که او را پس از نبرد هنگامی که در پائین پنجره ی قصر به انتظار دیدن بانویش می نشیند او را با سایه ای که از خود بر روی پرده اطاقش می اندازد دلخوش و خستگی پیکارش را از تن بیرون راند.شوالیه را سایه ای پر مهر کافیست.بانو از قصری لذت می برد که شوالیه اش برایش ساخته است

No comments: